De drie bronteksten van de Bijbel gaan behoorlijk ver terug in de tijd:
- (1) Oude Testament: de Codex Leningradensis dateert uit 1008/1009 n.Chr.
- (2) Deuterocanonieke boeken: De Rahlfs-editie van de Septuaginta baseert zich primair op drie codices: de Codex Vaticanus en de Codex Sinaiticus, beide uit de vierde eeuw n.Chr. en de Codex Alexandrinus uit de vijfde eeuw n.Chr. (zie ook: Codex)
- (3) Nieuwe Testament: de Nestle-Aland editie van het Nieuwe Testament is gebaseerd enerzijds op diezelfde codices (Vaticanus, Sinaiticus, Alexandrinus) plus andere codices uit de vijfde eeuw en later en anderzijds op een groot aantal papyri, deels uit de 2e tot 4e eeuw n.Chr. (zie ook: Papyrus).
Met deze bronteksten zetten we een stap terug in de tijd. Maar daarmee zijn we er nog niet. De manuscripten die wij tot onze beschikking hebben zijn het product van tekstoverlevering. Zie daarvoor: