(1) Dankzij de vondsten van Qumran kunnen we de tekst van het Oude Testament zoals wij die kennen, herleiden tot in ieder geval de tweede eeuw v.Chr. Ook is het zeker dat de vijf boeken van de tora in de derde eeuw v.Chr. in het Grieks werden vertaald en de andere boeken van het Oude Testament in de daaropvolgende eeuwen. De Griekse vertaling van deze boeken baseerde zich in veel gevallen op Hebreeuwse teksten die waarschijnlijk niet enorm verschilden van de teksten zoals wij die nu kennen. Dus luidt de eerste conclusie: de boeken van het Oude Testament bestonden in de derde-tweede eeuw v.Chr. grotendeels in de vorm waarin we ze nu kennen.

(2) De periode van de derde tot en met de eerste eeuw v.Chr. biedt ook veel sporen van Hebreeuwse teksten die afwijken van de tekst zoals wij die nu kennen. Daarom luidt de tweede conclusie dat er in de eeuwen rond het begin van de jaartelling verschillende versies in omloop waren van sommige (misschien vele) boeken van het Oude Testament. Een goed voorbeeld is het boek Jeremia».

In de Septuaginta is het boek Jeremia aanzienlijk korter dan in de Masoretische tekst (het verschil is ongeveer 15% van de totale omvang). Ook is de volgorde van de hoofdstukken anders. Uit de tekstvondsten van Qumran blijkt dat er in de tweede-eerste eeuw v.Chr. twee verschillende Hebreeuwse versies van het boek Jeremia in omloop waren. Er was een kortere versie (waar de vertaling van de Septuaginta op is gebaseerd) en een langere versie (die in de Masoretische tekst terecht is gekomen). Er bestonden in de periode tussen pakweg 400 en 100 v.Chr. dus twee behoorlijk verschillende versies van het boek Jeremia. Veel geleerden zijn van mening dat de korte versie ouder is dan de lange versie.