Paulus stichtte nieuwe christelijke gemeenschappen in Klein-Azië (het huidige Turkije) en Griekenland. Hij bleef verbonden met deze groepen christenen, onder meer via brieven die over en weer geschreven werden. Een aantal van Paulus’ brieven is bewaard gebleven. Deze brieven gaan in op bijzondere situaties, op vragen en problemen die speelden in de verschillende gemeenten. Het zijn situatiegebonden documenten. Deze brieven weerspiegelen de visie van Paulus op de verkondiging over Jezus en de vroegchristelijke kerk. Over het leven van Jezus schrijft Paulus eigenlijk niets. Het gaat Paulus om de dood en opstanding van Jezus. Als je Paulus’ brieven aandachtig leest, zul je zien dat hij vaak nieuwe inzichten aan zijn lezers wil overbrengen. Paulus komt tot nieuwe conclusies. Hij heeft een duidelijke inbreng in het vroege christendom. Maar het zou een grote vergissing zijn te menen dat Paulus het christendom heeft uitgevonden. Keer op keer blijkt duidelijk dat Paulus zich baseert op ‘traditie’: geloofsformuleringen die breed gedeeld werden in de vroegchristelijke kerk. Deze gedeelde traditie is het fundament waarop Paulus bouwt.