De basis van de wijsheidsboeken is scheppingstheologie. In de wereld van het oude Nabije Oosten betekent ‘schepping’ het creëren van orde (kosmische orde en sociale orde) en het uitbannen van chaos. ‘Orde’ is een belangrijk principe in de denkwereld van het oude Nabije Oosten. En wijsheid betekende: het onder woorden brengen en onderzoeken van de uitwerking van de door God gecreëerde orde in het leven van alledag. Het wijsheidsdenken is gebaseerd op de aanname dat de wereld en het leven begrijpelijk en overzichtelijk zijn dankzij de door God geschapen orde. Wijsheid is: het ontdekken van de orde in het dagelijks leven van mensen. Het gaat daarbij om universele zaken zoals goed en kwaad, leven en dood, zin en zinloosheid. In de meest basale vorm betekent het principe van orde: goede daden leveren het goede op, slechte daden leveren het slechte op. Het goede wordt beloond en het kwade bestraft. Terwijl het boek Spreuken dit wijsheidsprincipe uitdraagt, wordt het in het boek Job en vooral in het boek Prediker juist kritisch aan de orde gesteld.