Veel verhalen in het Oude Testament kunnen als zelfstandige literaire eenheid worden gelezen. Ze hebben een eigen zeggingskracht. Voor een duidelijk voorbeeld, zie Genesis 12:10-20. Dit is een zelfstandig verhaal, dat op het eerste gezicht weinig te maken heeft met wat er aan voorafgaat of wat er op volgt. Maar, in de loop van de tijd werden verhalen onderdeel van een grotere gehelen, die we kunnen aanduiden als verhaalcomplexen. Een voorbeeld van een verhaalcomplex dat is samengesteld uit verhalen die van oorsprong waarschijnlijk als losse verhalen bestonden zijn de zogenaamde Samuel en Saul cyclus (1 Samuel 9-15) en de Saul en David cyclus (16-31). Een ander voorbeeld van een verhaalcomplex is het boek Rechters».

Waarschijnlijk bestonden de verhalen over Debora, Gideon, Jefta, Simson en andere helden van oorsprong als zelfstandige verhalen. Maar op een zeker moment zijn deze verschillende heldenverhalen verweven tot een doorlopend verhaalcomplex. De verschillende heldenverhalen zijn tot een eenheid gesmeed met behulp van terugkerende motieven. In Rechters 2:11-19 wordt een patroon geschetst waarvan de belangrijkste onderdelen telkens terugkeren in het boek:

• (1) De frase ‘de Israëlieten deden (opnieuw) wat kwaad was in de ogen van de HEER’ (Rechters 2:11; 3:7, 3:12; 4:1; 6:1; 10:6; 13:1)
• (2) Dan volgt straf van de HEER: de Israëlieten worden overgeleverd in de handen van hun vijanden.
• (3) De Israëlieten roepen in hun nood tot de HEER (Rechters 3:9, 3:15; 4:3; 6:6, 6:7; 10:10)
• (4) De HEER stuurt een leider (een ‘rechter’) om Israël te bevrijden
• (5) Zolang de rechter Israël leidt gaat het goed, na zijn dood begint het voren af aan.

Met behulp van dit patroon zijn de verschillende heldenverhalen tot een doorgaand verhaal verbonden.