De christelijke kerk ziet de verhouding tussen het Oude en het Nieuwe Testament als die van belofte en vervulling». Omdat vanuit nieuwtestamentisch perspectief het oude verbond met Israël niet opgeheven wordt maar juist vernieuwd en uitgebreid, spreekt men ook wel van het ‘Eerste Testament’ en het ‘Tweede Testament’.

De verhouding tussen het Oude en Nieuwe Testament wordt gedefinieerd in een beroemd citaat, ontleend aan de kerkvader Augustinus: ‘Novum Testamentum in vetere latet, vetus in novo patet’, hetgeen betekent: Het Nieuwe Testament ligt (reeds) verborgen in het Oude; het Oude Testament wordt ontsloten in het Nieuwe.