De Masoretische tekst, de Hebreeuwse standaardtekst van het Oude Testament, is oud. Maar hoe oud? Volgens de huidige inzichten is dit de standaardtekstvorm geworden in ongeveer de tweede eeuw n.Chr. Vanaf die periode was dit de standaardtekst van het Hebreeuwse Oude Testament en sindsdien is deze tekst vrij nauwkeurig overgeleverd. Maar de geschiedenis ervan gaat nog verder terug, tot circa 300 v.Chr. In de periode van circa 300 v.Chr. tot 100 n.Chr. bestonden er van veel boeken van het Oude Testament verschillende Hebreeuwse teksten. Soms leken die verschillende teksten nog vrij goed op elkaar, soms echter waren ze behoorlijk verschillend. In het laatste geval kun je spreken van verschillende versies van bijbelboeken» die in omloop waren. Vanaf de tweede eeuw n.Chr. kreeg één tekst de overhand. Dit werd de standaardtekst, die later bekend kwam te staan als de Masoretische tekst. Deze tekst vormt de basis voor het Oude Testament.

Van bepaalde bijbelboeken bestonden gedurende enkele eeuwen verschillende versies. Een goed voorbeeld is het boek Jeremia. Dit boek kende een korte versie en een lange versie, die naast elkaar bestonden, gedurende verschillende eeuwen voor het begin van de jaartelling. Nog steeds treffen we in de Septuaginta de korte versie van Jeremia en in de Masoretische tekst (en dus in de Nederlandse vertalingen) de lange versie van Jeremia aan. De verschillen tussen beide versies zijn aanzienlijk. Ook van het boek Psalmen waren in de eeuwen voor het begin van de jaartelling diverse versies in omloop. Niet elke versie had precies 150 psalmen. Het zou wel eens kunnen dat er van veel boeken van het Oude Testament verschillende versies naast elkaar hebben bestaan, tot het moment dat één versie de overhand kreeg, in de eerste twee eeuwen van de jaartelling.

Meer hierover: de rubriek Het ontstaan van de Bijbel.