De joodse canon bevat de Hebreeuwse boeken van het Oude Testament; de volgorde van de boeken is die van de Masoretische traditie. De codex Leningradensis wijkt in één opzicht af van de gangbare Masoretische volgorde: de boeken 1 en 2 Kronieken staan daarin niet aan het eind van de lijst geschriften (Ketoeviem), maar aan het begin, dus voor de Psalmen.

De oosterse canon volgt de Septuaginta. Terwijl de westerse kerk zich vanaf de vierde eeuw n.Chr. baseerde op de Latijnse vertaling van Hieronymus (de Vulgata), bleef de oosterse kerk de Griekse vertaling (de Septuaginta) hanteren. Deze canon wordt doorgaans gehanteerd in de oosters-orthodoxe kerken.

De katholieke canon is de canon van de rooms-katholieke kerk. De boeken in deze volgorde zijn te vinden in de Willibrordvertaling.

De protestantse canon is de canon van de protestantse kerken. Men vindt de boeken, in deze volgorde, onder meer in de NBG-vertaling 1951.

Zie Overzicht van de verschillende canons van het Oude Testament.