Volgens de traditionele opvatting danken we de canon van het Oude Testament aan Ezra, de hoofdpersoon van bijbelboek Ezra (niet te verwarren met het apocriefe boek 4 Ezra; zie Alle Ezra’s op een rijtje»). Deze Ezra, een geleerde schrijver, zou na zijn terugkeer uit de Babylonische ballingschap de boeken van het Oude Testament hebben ingedeeld in drie categorieën. Hij stelde ook voor elke categorie de omvang vast, waarmee de lijst een exclusief karakter kreeg. Van de vroege kerk tot in de 19e eeuw was dit de gebruikelijke visie. Men beschouwde de tijd van Ezra als de periode waarin de canon werd afgesloten; en Ezra zelf gold als degene die de boeken voor de canon verzameld had. De gegevens in het Oude Testament wijzen echter op een meer geleidelijk proces van canonisatie. Bovendien vinden we in het Oude Testament ook boeken die pas geruime tijd na Ezra geschreven zijn. Zo stammen de boeken Daniël en Prediker volgens veel bijbelonderzoekers uit de Hellenistische tijd (circa de tweede eeuw v.Chr.).

De naam Ezra komt uit het Hebreeuws. Dezelfde naam in het Grieks is Esdras. Verschillende boeken zijn aan de figuur Ezra toegeschreven. Bovendien worden die boeken ook nogal verschillend aangeduid. De verschillende Ezra- en Esdras-boeken staan in het volgende overzicht:

De meest gangbare aanduidingen zijn die van de Statenvertaling: Ezra, Nehemia, 3 Ezra en 4 Ezra. In de Septuaginta werd 3 Ezra (daar dus Esdras A of 1 Esdras geheten) vóór Ezra geplaatst, omdat dat beter overeenkwam met de inhoudelijke chronologie. Het apocalyptische boek 4 Ezra is in het Latijn geschreven en dateert uit de eerste eeuw. Het staat dus niet in de (Griekse) Septuaginta.