Vanaf ongeveer 1650 was de Statenvertaling vrij algemeen in gebruik in de gezinnen. De nieuwe bijbel kreeg al snel een groot gezag, zo groot zelfs dat hij voor sommigen vrijwel identiek was met ‘het Woord van God’. Het was het enige boek dat in alle gewesten in kerk, school en huisgezin gelezen en herlezen werd. Daardoor beïnvloedde hij in de eerste plaats de kanseltaal, en op den duur ook de schrijftaal en stijl. Sinds 1637 zijn vele uiteenlopende uitgaven verschenen. Sommige uitgaven werden zeer fraai versierd zijn met (soms ingekleurde) kaarten en prenten (zie ook: aanpassingen»).

Op den duur werd de Statenvertaling door veranderingen in taal en spelling steeds minder toegankelijk en vanaf 1762 verschenen er edities waarin taal en spelling waren aangepast. Later ook bij het Nederlands Bijbelgenootschap (NBG), dat in 1814 was opgericht. Zulke uitgaven werden niet altijd met instemming ontvangen. De afwijkingen van de oude tekst riepen wantrouwen en verdenking van bijbelvervalsing op.