Tekstkritiek is de wetenschappelijke activiteit die als doel heeft de meest oorspronkelijke tekst van een geschrift vast te stellen. In de praktijk zien we een duidelijk verschil tussen het Oude en het Nieuwe Testament ten aanzien van de tekstkritiek. Moderne uitgaven van het Hebreeuwse Oude Testament, de Hebreeuwse Bijbel, zijn gebaseerd op één manuscript. Doorgaans is dat de Codex Leningradensis, soms de Codex van Aleppo». Dergelijke uitgaven bevatten een diplomatieke editie, dat wil zeggen, een editie waarin de tekst van één manuscript wordt gevolgd.

Voor de tekst van het Nieuwe Testament kan men gebruik maken van een grote hoeveelheid manuscripten en papyri. Sommige daarvan dateren uit een tijd die dicht ligt bij het ontstaan van de boeken van het Nieuwe Testament. Moderne uitgaven van het Griekse Nieuwe Testament bieden een zogenaamde kritische editie van de tekst. Dat wil zeggen, een tekst die niet één handschrift volgt, maar het beste (het meest oorspronkelijke) van alle handschriften beoogt te geven. Een kritische editie is dus een samengestelde tekst op basis van alle beschikbare manuscripten.