Bronteksten

Moderne bijbelvertalingen zoals De Nieuwe Bijbelvertaling zijn gebaseerd op de bronteksten in het Hebreeuws, Aramees en het Grieks. De bronteksten zijn beschikbaar in moderne uitgaven:

Voor het (Hebreeuwse) Oude Testament: Biblia Hebraica Stuttgartenisia uitgegeven door de Deutsche Bibelgesellschaft, Stuttgart (1969/77 en latere herdrukken). Dit is de tekst van de Masoretische tekst, grotendeels volgens de Codex Leningradensis.

Voor de (Griekse) deuterocanonieke boeken: Septuaginta. Id est Vetus Testamentum Graece iuxta LXX interpretes, in de editie van Alfred Rahlfs, uitgegeven door de Deutsche Bibelgesellschaft, Stuttgart (1979 en latere herdrukken; zie ook Septuaginta-editie van Rahlfs-Hanhart»). Deze tekst is voornamelijk gebaseerd op drie codices (zie: Codex) die de hele Bijbel in het Grieks bevatten: de Vaticanus de Sinaïticus uit de vierde eeuw n.Chr. en de Alexandrinus uit de vijfde eeuw n.Chr.

Voor het (Griekse) Nieuwe Testament: Novum Testamentum Graece van Nestle-Aland, in de 26e of 27e editie, uitgegeven door de Deutsche Bibelgesellschaft (1991, 1993 en later). Dit is een kritische editie (zie: Tekstkritiek) van de tekst van het Nieuwe Testament, gebaseerd op een grote hoeveelheid handschriften, waaronder papyri vanaf de tweede eeuw n.Chr. (zie: Papyrus) en codices vanaf de vierde eeuw n.Chr.