Het boek Sefanja is het negende boek van de verzameling van de zogeheten Twaalf Profeten. Deze verzameling van profetenboeken is vermoedelijk in de vierde of derde eeuw v.Chr. totstandgekomen. Het boek is genoemd naar een profeet die volgens het opschrift 1:1 in de tweede helft van de zevende eeuw v.Chr. werkzaam was in Jeruzalem. Over Sefanja is niet meer bekend dan zijn afkomst zoals die in het opschrift vermeld wordt.

Verdere info over Sefanja:

• Thema en kenmerken»
• Opbouw van het boek»
• Wanneer is dit boek geschreven?»

Het boek Sefanja bestaat in zijn geheel uit profetieën, deels in proza, deels in poëzie. De stijl is krachtig en beeldend. De profeet spreekt op verwijtende toon, vol nauwelijks verholen woede.

Het centrale thema van het boek is de ‘dag van de HEER’. Dat is een dag van onheil en verwoesting, zowel voor het afvallige en zondige Juda als voor de omringende volken die Juda bedreigen. Voor Juda zal deze dag echter naast rampspoed ook verlossing brengen. De bedoeling van het boek is de hoorders aan te sporen tot inkeer en ze te bemoedigen.

In Sefanja kan men drie delen onderscheiden. In 1:2-2:3 wordt het oordeel van de dag van de HEER aangezegd aan Juda en de hele aarde. Het is een straf voor de verering van afgoden en het plegen van onrecht. Dit gedeelte besluit met een oproep tot inkeer. In 2:4-15 worden enkele buurvolken apart toegesproken. In hoofdstuk 3 wordt Jeruzalem centraal gesteld, met een verwijt wegens onrecht en met een heilsaankondiging.

Velen nemen aan dat het boek in zijn huidige vorm in de tweede helft van de zesde eeuw, na een proces van redactionele bewerkingen tot stand is gekomen.