Het boek Haggai is het tiende boek van de verzameling van de zogeheten Twaalf Profeten. Deze verzameling van profetenboeken is vermoedelijk in de vierde of derde eeuw v.Chr. totstandgekomen.

Het boek is genoemd naar een profeet die volgens het inleidende vers 1:1 in het jaar 520 v.Chr. werkzaam was in Jeruzalem. In die tijd hadden de Perzen de macht overgenomen van de Babyloniërs en was een deel van de Judese ballingen uit Babylonië teruggekeerd. Buiten dit boek wordt de profeet Haggai, samen met Zacharia, genoemd in Ezra 5-6.

Verdere info over Haggai:

• Thema en kenmerken»
• Opbouw van het boek»
• Wanneer is dit boek geschreven?»

Het boek Haggai bestaat uit profetieën, die zijn ingebed in een sterk verhalend kader, zodat het boek het karakter heeft van een historisch verslag van het profetisch optreden van Haggai. Door het veelvuldig gebruik van de profetische formule ‘spreekt/zegt de HEER (van de hemelse machten)’ wordt benadrukt dat de profetieën Gods woorden zijn.

Het centrale thema van het boek is een oproep van God om de tempel in Jeruzalem te herbouwen. De tempel was in 586 v.Chr. verwoest bij de verovering van Jeruzalem door de Babyloniërs onder leiding van Nebukadnessar. De huidige desolate toestand van het land wordt in verband gebracht met het uitblijven van de herbouw van de tempel. De oproep is tot de gouverneur Zerubbabel en de hogepriester Jozua gericht, maar ook tot het volk.

In het boek Haggai zijn twee delen te onderscheiden. In hoofdstuk 1 klinkt het verwijt dat de tempel nog niet herbouwd is, en wordt verteld hoe men met de herbouw een begin maakt. In hoofdstuk 2 volgt een aanmoediging om door te gaan. Nogmaals wordt gewezen op de ellende in de periode voor het begin van de herbouw, maar er is ook een belofte van voorspoed.

Velen nemen aan dat het boek is geschreven niet veel later dan de gebeurtenissen die erin beschreven worden. Het boek is dan te dateren in de late zesde-vijfde eeuw v.Chr.