Het boek Habakuk is het achtste boek van de verzameling van de zogeheten Twaalf Profeten. Deze verzameling van profetenboeken is vermoedelijk in de vierde of derde eeuw v.Chr. totstandgekomen. Het boek is genoemd naar een verder niet bekende profeet Habakuk, die waarschijnlijk omstreeks het jaar 600 v.Chr. optrad in Juda. Opvallend is dat de tekst geen directe verwijzing bevat naar Juda, Israël, Jeruzalem, Sion of naar andere Judese plaatsnamen.

Verdere info over Habakuk:

• Thema en kenmerken»
• Opbouw van het boek»
• Wanneer is dit boek geschreven?»

Habakuk bevat verschillende tekstsoorten, zoals klaagliederen, orakels, strafaankondigingen, en een hymne. Opvallend zijn de wee-roepen in het tweede hoofdstuk.

Een belangrijk thema is de klacht over het voortduren van onrecht en geweld, mede door de komst van de Chaldeeën. De profeet wordt gekweld door de vraag hoe het komt dat onschuldige mensen zoveel kwaad kan treffen. Habakuk roept zijn hoorders op niet te twijfelen, maar te vertrouwen op God en zijn bevrijdende macht.

De stijl van Habakuk is poëtisch, met een zeer beeldend taalgebruik. Opvallend is de vergelijking van de Chaldeeën met vissers (1:15-17). De toon is dreigend en verwijtend in de eerste twee hoofdstukken, maar hymnisch en gedragen in het gebed aan het slot. Door het hele boek heen treedt een ik-figuur op, wat aan het geheel een persoonlijk karakter geeft.

Het boek begint met de klacht van Habakuk en de komst van de Chaldeeën (1:2-11). Daarop volgen Habakuks protest en het antwoord van God (1:12-2:20). Een gebed van Habakuk met het karakter van een psalm sluit het boek af (3:1-19).

Het boek Habakuk zou in de zesde eeuw v.Chr. geschreven kunnen zijn.