De eerste en tweede brief aan Timoteüs en de brief aan Titus staan ook wel bekend als de ‘pastorale brieven’. In alle drie de brieven worden aanwijzingen gegeven voor de herderlijke zorg binnen de gemeente; alle nadruk ligt daarbij op een vroom en ingetogen leven. Timoteüs en Titus zijn uit de correspondentie van Paulus bekend als medewerkers van Paulus (zie bijvoorbeeld 1 Tessalonicenzen 1:1 en Galaten 2:1).

De brieven kunnen gekarakteriseerd worden als retorische teksten die veel lange zinnen bevatten; er worden regelmatig theologische termen gebruikt.

Verdere info over de brief aan Titus:

• Een brief van Paulus?»
• Verwantschap met 1 Timoteüs»
• Opbouw en inhoud van de brief»

Volgens sommigen is de brief aan Titus door Paulus zelf geschreven aan het einde van zijn leven. Anderen menen op grond van de stijl en de inhoud dat de brief niet van Paulus’ hand is, maar dat deze pas aan het eind van de eerste of het begin van de tweede eeuw is geschreven door een auteur die ons verder onbekend is gebleven en met de naam van Paulus zijn brief gezag wilde verlenen.

Titus vertoont grote overeenkomsten met 1 Timoteüs: beide brieven bevatten praktische richtlijnen voor het gedrag van ambtsdragers in de christelijke gemeente. En net als in 1 Timoteüs ligt alle nadruk op volharding in de traditionele leer.

Blijkens de brief heeft Paulus Titus achtergelaten op Kreta om daar een aantal zaken te regelen in de christelijke gemeente. Na de aanhef van de brief volgt een algemene schets van Titus’ taak op Kreta. Vanaf 2:1 volgen praktische aanwijzingen voor het onderwijs in de gemeente: Titus krijgt te horen wat hij de verschillende groepen (vrouwen, mannen, slaven) in de gemeente moet voorhouden. In 3:1-11 gaat het om de juiste leer tegenover de leer van dwaalleraren, en de houding die de christenen moeten aannemen tegenover de wereld om hen heen. De brief wordt afgesloten met praktische zaken en een groet.