Deze brief van de apostel Paulus is geadresseerd aan de Galaten. Galatië was zowel de naam voor een landstreek als voor een Romeinse provincie. Beide lagen in het midden van Klein-Azië, het huidige Turkije. De landstreek omvatte het gebied rond het huidige Ankara, de provincie was veel groter en bestreek ook het gebied tot ver ten zuiden van Ankara. Paulus schreef aan een groep van gemeenten, maar waar deze gemeenten gesitueerd moeten worden, wordt uit de brief niet duidelijk. Meestal wordt op grond van Handelingen 16:6 gedacht aan een aantal steden in het zuiden van de Romeinse provincie (Ikonium, Lystra en Derbe). De brief is waarschijnlijk ergens in de jaren 53-55 geschreven.

Galaten kan gekarakteriseerd worden als een retorische brief die veel lange zinnen bevat en veel theologisch taalgebruik. Het is ook een felle brief. Opvallend is onder meer dat aan het begin een dankwoord ontbreekt, tegen Paulus’ gewoonte in om aan het begin van een brief te schrijven dat hij God dankt voor de geadresseerden (zie bijvoorbeeld Romeinen 1:8-15).

Verdere info over de brief aan de Galaten:

• Aanleiding»
• Opbouw en inhoud van de brief»

De gemeenten in Galatië bestonden voornamelijk uit christenen die niet van Joodse afkomst waren. Paulus had in zijn prediking bij hen alle nadruk gelegd op het geloof en het vertrouwen in Christus. Maar na zijn vertrek hebben christelijke verkondigers van Joodse herkomst de Galatische gemeenten de wet van Mozes willen opleggen. Zo zou de in de Joodse wet voorgeschreven besnijdenis noodzakelijk zijn om het heil te verkrijgen. Paulus verzet zich fel tegen deze nieuwe prediking, en benadrukt dat wie geen Jood was toen hij christen werd, zich niet aan de Joodse wet hoeft te gaan houden.

Het ontbreken van een dankwoord aan het begin van de brief doet vermoeden dat de verkondigers al enige successen onder de Galatische gemeenten hadden geboekt. Hoogstwaarschijnlijk waren de Galaten van mening dat de nieuwe leer met zijn strenge regels serieuzer was dan Paulus’ boodschap van vertrouwen in Christus, en hadden zij hun vertrouwen in de legitimiteit van het apostelschap van Paulus verloren.

Het eerste deel van de brief, hoofdstuk 1 en 2, wijdt Paulus aan de verdediging van zijn werk. Alle nadruk ligt op zijn roeping, op de echtheid van zijn verkondiging en op de goedkeuring ervan door de autoriteiten in Jeruzalem. Vanaf hoofdstuk 3 haalt Paulus fel uit naar degenen die zich hebben laten beïnvloeden door andere verkondigers. Hij benadrukt nog eens dat voor christenen de Joodse wet geen weg tot heil meer kan zijn. Het geloof is hun in vrijheid, buiten de wet om, geschonken en de Galaten zouden deze vrijheid moeten behouden. Vanaf 5:13 volgen aanwijzingen hoe de gemeenteleden zich hebben te gedragen.