Efeze was de hoofdstad van de Romeinse provincie Asia, in het westen van Klein-Azië. In een aantal belangrijke handschriften ontbreekt in het eerste vers de vermelding ‘in Efeze’. Velen nemen aan dat de brief niet bedoeld is voor één gemeente, maar een rondzendbrief is, bestemd voor een groep gemeenten. Zowel de inhoud als de stijl geeft de brief eerder een algemeen dan een persoonlijk karakter. De stijl van de brief is niet eenvoudig; het taalgebruik is vrij plechtig en overdadig en er komen in het boek zeer lange zinnen voor.

Verdere info over de brief aan de Efeziërs:

• Relatie met de brief aan de Kolossenzen»
• Een brief van Paulus?»
• Opbouw en inhoud van de brief»

De brief aan de Efeziërs vertoont duidelijke overeenkomsten met die aan de Kolossenzen, niet alleen in inhoud maar ook in woordkeus en zinsbouw. Naar alle waarschijnlijkheid is Efeziërs dan ook literair afhankelijk van Kolossenzen. Toch zijn er ook grote verschillen. De nadruk die in Kolossenzen wordt gelegd op de kosmos als het lichaam van Christus verdwijnt in Efeziërs. Alle aandacht gaat uit naar de kerk als het ware lichaam van Christus. Het centrale thema van de brief is dat de redding van de gelovige ligt in verbondenheid met Christus. De universele kerk, waarin alle christenen ongeacht hun herkomst één zijn, is het lichaam van Christus zelf. Er is veel aandacht voor de eenheid binnen die kerk en de schrijver doet een dringend beroep op zijn lezers om scheuring en verdeeldheid te voorkomen.

Er zijn verschillende verklaringen voor de overeenkomsten en verschillen tussen Kolossenzen en Efeziërs. De eerste is dat Paulus min of meer tegelijkertijd twee brieven heeft geschreven, met verwante onderwerpen, maar met een verschillend accent: Kolossenzen meer gericht op de kosmologie, Efeziërs meer op de kerk. De brief zou dan geschreven zijn aan het eind van de jaren vijftig van de eerste eeuw. De tweede verklaring is dat Efeziërs niet door Paulus zelf geschreven is, maar door iemand die zijn brief meer gezag wilde verlenen door hem aan Paulus toe te schrijven. In dat geval heeft de schrijver de opvallende kosmologie van Kolossenzen willen aanpassen aan een meer traditionele leer.

De brief begint met een lofprijzing (1:3-14) en een gebed (1:15-23). Vanaf hoofdstuk 2 wordt de leer over de kerk als het lichaam van Christus ontvouwd. De christenen die niet van Joodse afkomst zijn worden eraan herinnerd dat zij nu, samen met de Joden, Gods volk zijn en dat zij zich overeenkomstig deze nieuwe positie dienen te gedragen. Hoofdstuk 4 begint met een uiteenzetting over de eenheid in de kerk, daarna volgen allerlei praktische raadgevingen die hun grond hebben in het nieuwe leven met Christus. Deze aanwijzingen worden afgesloten met een beschrijving van de geestelijke wapenrusting van de christen. Een echt briefslot heeft Efeziërs niet: na een korte mededeling over Tychikus eindigt de brief met een algemene vredesgroet.