Er is in de loop van de 20e eeuw veel kritiek gekomen op de hypothese van de vier bronnen waaruit de boeken van de Pentateuch zouden zijn samengesteld. In de eerste plaats lukte het de onderzoekers niet om eenstemmigheid te bereiken over de precieze identificatie van de verschillende bronnen in de teksten van de Pentateuch. Bovendien speelde er bij de vierbronnenhypothese van oorsprong mee, dat men de oude bronnen veel hoger waardeerde dan de uiteindelijke boeken van de Pentateuch, die uit deze bronnen zouden zijn samengesteld. Op deze visie kwam kritiek. Onderzoekers in de 20e eeuw namen het standpunt in dat de boeken in hun eindvorm – de boeken zoals wij ze kennen – het uitgangspunt van het onderzoek moeten zijn. Tegenwoordig staan in de bijbelwetenschap de boeken van de Pentateuch in hun eindvorm centraal. Maar de erfenis van oudere generaties wetenschappers blijft bestaan. Weliswaar is men tot de conclusie gekomen dat de boeken van de Pentateuch definitief tot stand gekomen zijn in de periode na de Babylonische ballingschap. Toch gaat men er ook nu nog vanuit dat deze boeken materiaal bevatten dat afkomstig is uit diverse oudere bronnen.