Niet lang na het verschijnen van de Canisiusvertaling begon men in katholieke kring aan een nieuwe vertaling. In 1961 verscheen het Nieuwe Testament, waarna men besloot ook een vertaling van het Oude Testament te vervaardigen. Deze vertaling verscheen in vijf losse delen tussen 1966 en 1973. Hierin was de Psalmenvertaling van Ida M. Gerhardt en Marie H. van der Zeyde, die in 1972 zelfstandig gepubliceerd was, opgenomen. In 1975 verscheen de gehele vertaling onder de naam Willibrordvertaling (WV) in één band, met een herziene versie van het Nieuwe Testament uit 1961. In de WV zijn de resultaten van de moderne bijbelwetenschap en exegese verwerkt, waardoor de inleidingen en toelichtingen zeer verschillen met die uit de Canisiusvertaling. Wat betreft taalgebruik wordt in de vertaling gestreefd naar een evenwicht tussen een goede weergave van de bronteksten en verstaanbaar Nederlands. Zie ook: herziene editie».