Zendingswerk van Paulus
Het boek Handelingen vertelt uitgebreid over het zendingswerk van Paulus. Eerst wordt verteld hoe hij door Jezus Christus werd geroepen om zijn dienaar te worden (zie Handelingen 9:1-19). Daarna wordt verteld over zijn werk. Paulus gelooft dat niet-joodse christenen niet gebonden zijn aan de joodse wet. Aan Gods liefde zijn geen voorwaarden verbonden. Op de apostelvergadering, die rond 48 n.Chr. in Jeruzalem wordt gehouden, wordt dit standpunt erkend door de leiders van de joods-christelijke gemeenten (Handelingen 15). Vanaf het eind van de jaren 40 werkt Paulus in het midden en westen van Klein-Azië, in Macedonië en Griekenland; vooral in Korinte en Efeze ontstaan grote gemeenten. Paulus onderhoudt het contact met hen ook per brief. In totaal onderneemt Paulus drie grote zendingsreizen. Deze staan beschreven in Handelingen.
Bij een bezoek aan Jeruzalem wordt Paulus door toedoen van joden uit Klein-Azië door de Romeinen gearresteerd. Omdat hij als Romeins burger gebruikmaakt van het recht om zijn zaak door de keizerlijke rechtbank te laten beoordelen, wordt hij naar Rome gebracht. De uitkomst van het proces wordt in het Nieuwe Testament niet vermeld. Volgens een oude traditie is Paulus in Rome onder keizer Nero als martelaar voor zijn geloof gestorven.