Het Oude Testament is een verzameling boeken die zowel binnen de joodse als de christelijke tradities als heilige Schrift wordt gezien. Wat hun inhoud betreft, lopen de boeken van het Oude Testament sterk uiteen. Bovendien bestrijkt de periode waarin ze ontstaan zijn diverse eeuwen (zie meer over dit onderwerp de rubriek Het ontstaan van de Bijbel). De aanduiding van de Hebreeuwse Bijbel als het Oude Testament dateert uit de tijd van de vroege christelijke kerk. Voordat de term Oude Testament bestond, werden de heilige boeken aangeduid als ‘de Wet en de Profeten’ (Matteüs 5:17; Lucas 16:16), ‘de Wet van Mozes, de Profeten en de Psalmen’ (24:44), of kortweg als ‘de Schriften’ (Johannes 5:39; Romeinen 15:4). De aanduiding Oude Testament is ontleend aan 2 Korintiërs 3:14. Daar schrijft Paulus over de geschiedenis van Israël en de joodse traditie: ‘Hun denken verstarde, en dezelfde sluier ligt tot op de dag van vandaag over het oude verbond» wanneer het voorgelezen wordt. Hij wordt alleen in Christus weggenomen.’